Posts Tagged Ελληνικότητα

Γιάννης Ψυχοπαίδης: Όχι στον πολιτισμό της καμένης Ολυμπίας»

Η ελληνικότητα είναι αίσθημα ή συνείδηση;
Είναι ένα συνειδητό αίσθημα και μια αισθηματική συνείδηση. Και καθόλου η συρρίκνωση των ζωντανών αντιφάσεων του τόπου σε μια πλαστή εικόνα ενός μονοσήμαντου, εμπορευματοποιημένου και εύπεπτου στερεότυπου. H «ελληνικότητα» στην τρέχουσα εκδοχή της στάθηκε μια φοβική άμυνα απέναντι στο «άλλο» και το «ξένο», ένα ιδεολογικό δεκανίκι μιας ανάπηρης ξενοφοβίας, ένας φάρος για τους ναυαγούς του λαϊκισμού και της πατριδοκαπηλίας. Στην αυθεντική της έκφραση όμως, η ελληνικότητα είναι η εξισορρόπηση και η δημιουργική ανασύνθεση των πολιτιστικών και κοινωνικών αντιθέτων, ένα διαρκές και ανοιχτό ερώτημα αναφορικά με το μέσα και το έξω, το εγώ και το εμείς, τον περιορισμένο γεωγραφικό τόπο και το ευρύ πνευματικό τοπίο.

Τι πιο μικρό ελληνικό αγάπησα
«Εστησ’ ο Έρωτας χορό με τον ξανθό Απρίλη / κ’ η φύσις ηύρε την καλή και τη γλυκιά της ώρα / και μες τη σκιά, που φούντωσε και κλεί δροσιές και μόσχους / ανάκουστος κελαϊδισμός και λιποθυμισμένος.» (Σολωμός, Ελεύθεροι πολιορκημένοι).

Η υπέροχη εκδοχή του Έλληνα
Εκεί όπου αίρεται η διάσταση ανάμεσα στον Οδυσσέα και τον Αίαντα και συναντιέται το πείσμα της επιβίωσης, η παλικαριά και η εξυπνάδα με τη σύνεση, τη φρόνηση και την έλλειψη φόβου μπροστά στην ελευθερία.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

,

Σχολιάστε

Νίκος Καζαντζάκης: Η ΡΑΤΣΑ

Η Κραυγή δεν είναι δική σου. Δεν μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου. Δεν πεθυμάς εσύ· πεθυμούν αρίφνητες γενεές απόγονοι με την καρδιά σου.
Οι νεκροί σου δεν κοίτουνται στο χώμα. Γενήκαν πουλιά, δέντρα, αγέρας. Κάθεσαι στον ίσκιο τους, θρέφεσαι με τη σάρκα τους, αναπνές το χνότο τους. Γενήκαν ιδέες και πάθη, κι ορίζουν τη βουλή σου και την πράξη σου.
Oι μελλούμενες γενεές δε σαλεύουν μέσα στον αβέβαιο καιρό, μακριά από σένα. Ζούν, ενεργούν και θέλουν μέσα στα νεφρά και στην καρδιά σου.
Το πρώτο σου χρέος πλαταίνοντας το εγώ σου είναι, στην αστραπόχρονη τούτη στιγμή που περπατάς στη γη να μπορέσεις να ζήσεις την απέραντη πορεία, την ορατή και την αόρατη, του ευατού σου.
Δεν είσαι ένας· είσαι ένα σώμα στρατού. Μια στιγμή κάτω από τον ήλιο φωτίζεται ένα από τα πρόσωπά σου. Κ’ ευτύς σβήνει κι ανάβει άλλο, νεώτερό σου, ξοπίσω σου.
Η ράτσα σου είναι το μεγάλο σώμα, το περασμένο, το τωρινό και το μελλούμενο. Εσύ είσαι μια λιγόστιγμη έκφραση, αυτή είναι το πρόσωπο. Εσύ είσαι ο ίσκιος, αυτή το κρέας.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

, , , ,

Σχολιάστε

η μικρή μου πατρίδα…

Εάν το να πιστεύεις και να αγαπάς τις ρίζες σου ονομάζεται απ’ αυτούς «εθνικισμός»,
τότε είμαι ο πρώτος που θα πω ότι ό,τι καλλίτερο, υψηλότερο και ωραιότερο γνώρισα στη ζωή μου,
είναι αυτή η μικρή πατρίδα μου, η τωρινή, η χθεσινή, η αιώνια…

Μίκης Θεοδωράκης

 

, ,

Σχολιάστε

Χριστιανική αγάπη και Ελληνική αγάπη

«Για τους Έλληνες αγάπη είναι η υποταγή στην φυσική και την ηθική τάξη. Αυτό που διαφορετικά το περιγράψανε με τη μεγαλώνυμη λέξη της «Δίκης». Να επιδικάζεις στον άνθρωπο την τιμή του. Να μη γίνεσαι υπέρογκος και υβριστής απέναντι στους νόμους της Φύσης και στους νόμους των ανθρώπων. Να κατέχεις και να δείχνεις την νόστιμη και την μέτρια ανθρωπιά. Αυτό που οι ευρωπαίοι ερμηνευτικά το λένε ουμανισμό. Και όλα αυτά χωρίς γλυκασμούς και χωρίς ηχηρότητα. Με γνώση, με πίκρα και με βούληση.

Για τους Έλληνες, δηλαδή, αγάπη δεν σημαίνει να δίνεις τον ένα από τους δύο χιτώνες σου, κατά τον χριστιανικό στοχασμό. Αλλά να μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να έχει τρείς χιτώνες, όταν ο διπλανός δεν έχει κανένα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

, , ,

Σχολιάστε

ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑΣ: Την ελληνικότητα τη σκοτώνουν πρώτοι και καλύτεροι οι ίδιοι της οι νοσταλγοί

«Ελληνικότητα για μένα θα είναι πάντα το πηγαίο, όπως εκφράζεται εδώ» λέει ο Φοίβος Δεληβοριάς, η σημαντικότερη φωνή του τραγουδιού τής γενιάς του.

«Ένα πηγαίο αγγλόφωνο τραγούδι που γράφει ένας Έλληνας μπορεί να είναι πιο ελληνικό από ένα άλλο που μιμείται αεριτζίδικα τα παραδοσιακά. Το ερώτημα, ωστόσο, είναι πόσο πηγαίος μπορεί να είναι κανείς όταν δεν γράφει στη γλώσσα που μιλάει με τους γύρω του. Θα γινόταν ποτέ ο Ντίλαν αυτό που είναι, αν έγραφε τα τραγούδια του στα γαλλικά;. Το πανκ κίνημα στη Βρετανία θα είχε ενδιαφέρον αν δεν γραφόταν στη γλώσσα που καταλάβαιναν όλοι;»

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

, ,

Σχολιάστε