Αρχείο για Νοέμβριος 2010

Δημήτρης Πικιώνης, ο Παγανιστής της Αρχιτεκτονικής

Φως στον «παγανιστή» της αρχιτεκτονικής

Αριστερά, διαμόρφωση του πλατώματος όπου καταλήγει ο λιθόστρωτος δρόμος στον λόφο του Φιλοπάππου. Επάνω, ο Δημήτρης Πικιώνης ανάμεσα σε εργάτες κατά τη διάρκεια ανακατασκευής των περιμετρικών τοίχων του ναού του Αγίου Δημητρίου του Λουμπαρδιάρη

Τη σύνδεση του έργου του Δημήτρη Πικιώνη με τη φύση
αναδεικνύει μια νέα έκδοση με απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του

«Λοιπόν, εκείνος που πιο πολύ επάνω στο πνεύμα των τόπων μιλάει ίσως πιο λαμπρότερα απ΄ όλους ή μάλλον αυτοί οι δύο που μιλούν γι΄ αυτό είναι ο Παλαμάς και ο Σικελιανός. Και ό,τι είπαν για τα βουνά- οι χαρακτηρισμοί και οι παρατηρήσεις- είναι λαμπρά. Σχεδόν το ίδιο πράγμα που μου έλεγε μια φορά και ο Παρθένης για το φως. Ότι το φως το αττικό είναι σαν σταματημένο, “σταλωμένο”».

Εν έτει 1965 ο Δημήτρης Πικιώνης σε μια ομιλία του στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Πολυτεχνείου αναφέρεται στη «συναισθηματική τοπογραφία», ζητώντας μάλιστα ενίσχυση σε αυτό το θέμα «από τους ποιητάδες». Αλλά λίγοι εκείνη την εποχή ενδιαφέρονταν για την ουσία των λόγων του. Ο Πικιώνης θεωρούνταν ήδη ξεπερασμένος, όπως και οι προσεγγίσεις του στη φύση και στον τόπο. Η τυχαία ανακάλυψη όμως δύο ηχογραφημένων διαλέξεών του στη Σχολή Αρχιτεκτόνων, η απομαγνητοφώνηση και κυρίως η μελέτη τους από τον ομότιμο καθηγητή Αρχιτεκτονικής του Πολυτεχνείου κ. Δημήτρη Φιλιππίδη, που είδε το φως της δημοσιότητας χάρη στην έκδοση «Δημήτρης Πικιώνης. Ομιλίες 1965» από τις εκδόσεις Μέλισσα, ανατρέπει ως έναν βαθμό τα δεδομένα. Γιατί, όπως γράφει ο κ. Φιλιππίδης, η φύση είναι το κλειδί της κατανόησης του Πικιώνη.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

, , ,

Σχολιάστε

Γενετική γλώσσα

Για τις νευροεπιστήμες, η γλώσσα, κατά ποιότητα και ποσότητα,
είναι όχι παράγων ανάπτυξης αλλά ο πλάστης της νόησης.
Και υπάρχει τίποτε πιο μεγαλειώδες από την γλώσσα
που διεθνώς λέγεται γενετική γλώσσα, την Αρχαία Ελληνική;

Μαρία Τζάνη
Καθηγήτρια Πανεπιστημίου

Εδώ το βιογραφικό της Ελληνίδας Καθηγήτριας

,

Σχολιάστε

…Το μειδίαμα της σπατάλης ενός φρόνιμου Άσωτου

Θέλω να ειπώ πως ο έρωτας είναι γνώση. Ο έρωτας είναι ευγένεια και αρχοντιά. Είναι το μειδίαμα της σπατάλης ενός φρόνιμου Άσωτου. Πως η φύση ορίζει το αρσενικό να γίνεται ατέλειωτη προσφορά και θεία στέρηση για το θηλυκό. Και το θηλυκό να κυνηγάει τις τύψεις του. Στον έρωτα όλα γίνονται για το θηλυκό. Η μάχη και η σφαγή του έρωτα έχει το νόημα να πεθάνεις το θηλυκό, και να το αναστήσεις μέσα στα λαμπρά ερείπια των ημερών σου. Πάντα σου μελαγχολικός και ακατάδεχτος…
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

,

Σχολιάστε